دروف حضرت زهرا(س)

«در بهاري غريبانه هرچند، لاله ها بي تو در خون نشستند بعد تو يازده سرو سرسبز هفت پشت خزان را شکستند»
چگونه گريه هاي فاطمه(س) عرش را به لرزه مي انداخت، ولي مردمان غافل شهرش را از خواب بيدار نکرد؟
زخم هايي که بر پيکرت زدند، کمترين رنجي بود که در اين دنيا کشيدى. درد تو از زخم ديگري بود.
دامنت را رها نمي کنم وگرنه سر از دامان گمراهي درمي آورم.
شهادت تو آغاز شهادت هاي پي در پي تاريخ بود.
فاطمه(س)، رايحه بهشتي است که مشام کفر هرگز او را نخواهد شنيد.